ไม่มีใครเข้าใจเราเลย ทำยังไงดี เริ่มจากเข้าใจตัวเองก่อน

ความรู้สึกว่าไม่มีใครเข้าใจเราเลย ส่วนหนึ่งมาจากการที่เราไปคาดหวังความเข้าใจจากคนที่ยังไม่รู้จักเราจริง ๆ หรือจากคนที่ไม่มีทักษะตรงนั้น แต่พอโดนตัดสินซ้ำ ๆ เราจะเริ่มเชื่อว่าโลกนี้ไม่มีใครเข้าใจเรา แล้วค่อย ๆ ถอยห่างจากคนอื่น

คำถามที่ควรถามก่อนคือ เรากำลังต้องการความเข้าใจจากใคร และทำไมต้องเป็นคนนั้น เพราะถ้ายังตอบไม่ได้ เรามักจะเทความต้องการนี้ให้ทุกคนที่ผ่านเข้ามา แล้วผิดหวังซ้ำเดิม

ทำไมเราถึงรู้สึกว่าไม่มีใครเข้าใจเราเลย

พิธีกรในคลิปเล่าว่า คนที่ไวต่อความรู้สึกเรื่องนี้มักมีประสบการณ์คล้ายกัน เขาเรียกมันว่า แสลงใจ บางคนเคยถูกเข้าใจผิด ถูกนินทา หรือถูกพูดไม่จริงใส่ แล้วคนอื่นรุมกัน

ตอนที่ถูกทำร้าย เขาไม่ได้ตีตรงจุดที่ไม่เจ็บ เขารู้ว่าเจ็บตรงไหนแล้วตีตรงนั้น ความเจ็บจึงฝังลึกกว่าที่ควร

พอเจอแบบเดิมอีกครั้ง แม้เรื่องจะเล็ก แต่ร่างกายตอบสนองเกินกว่าเหตุ มือสั่น ใจสั่น ร้องไห้ นั่นคือสัญญาณว่าประสบการณ์เดิมยังทำงานอยู่

คนที่ไม่เข้าใจเรา ควรตัดออกจากชีวิตไหม

ไม่ใช่ทุกคนที่ต้องตัดออก แต่ต้องสกรีน คนที่ไม่มีเจตนาดี ไม่ต้องเสียเวลาอธิบายซ้ำ เพราะความเข้าใจมีขีดจำกัดของมันเอง

ความเข้าใจมันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างยากอยู่นะ ไม่ใช่ว่าคน ๆ นึงเขาจะเข้าใจอะไรได้ง่ายขนาดนั้น

คนที่ไม่ได้เข้าใจเราร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่มีเจตนาดีและตั้งใจฟัง ยังช่วยให้เรารู้สึกเบาลงได้ ถ้าเราเลือกคนถูก

ทำไมคนในครอบครัวถึงไม่เข้าใจเราที่สุด

เรื่องนี้เจ็บเป็นพิเศษเพราะพ่อแม่ควรเป็นเซฟโซน เป็นโครงสร้างที่ดีให้เรา แต่คนเราไม่ได้สมบูรณ์แบบ พ่อแม่อาจไม่ได้เติบโตมาแบบที่รู้จักการฟัง

พิธีกรเล่าเรื่องเพื่อนที่ถามว่า ทำไมครอบครัวไม่เคยเข้าใจกูเลย เขาตอบติดตลกว่า กูจะรู้ไหม กูไม่ได้เกิดจากท้องแม่มึง

แต่ใจจริงเขารู้ว่าเพื่อนทุกข์ จึงพูดแรงเพื่อดึงสติ เพราะคำตอบของคำถามนั้นไม่ทำให้ชีวิตดีขึ้น การยอมรับข้อจำกัดของคนในบ้านคือทางที่ไปต่อได้

ทำไมยิ่งอธิบาย ยิ่งไม่เข้าใจกัน

บางครั้งเราพยายามอธิบายซ้ำ ๆ หวังให้อีกฝ่ายเข้าใจ แต่กลับยิ่งห่าง เพราะความเข้าใจไม่ใช่สิ่งที่บังคับกันได้ด้วยคำพูด

ถ้าคนนั้นไม่มีความสามารถตรงนั้น ไม่ว่าจะพูดกี่ครั้งผลก็เท่าเดิม และเราจะเหนื่อยกว่าเดิม

ต้องเข้าใจตัวเองลึกแค่ไหนถึงจะพอ

พิธีกรเล่าว่า เขาถามเคสคนหนึ่งว่าอยากเข้าใจตัวเองมากแค่ไหน ลูกค้าลิสต์มาเป็นสิบข้อ เขาตอบว่าไม่ช่วย เพราะเกินความจำเป็นต่อการใช้ชีวิต

ความเข้าใจตัวเองมีสามคำถามที่ใช้ได้ทุกเรื่อง คิดอะไร รู้สึกอะไร ต้องการอะไร ตอบได้เท่าที่จำเป็นในแต่ละวันก็พอ

ถ้าเย็นนี้แค่อยากรู้ว่าจะกินข้าวกับอะไร ก็ตอบแค่นั้น ไม่ต้องไปตอบว่าอีกสามปีจะอยู่จุดไหนของชีวิต

วันแย่ ๆ ต้องขุดหาสาเหตุไหม

บางวันเศร้ามาก ไม่จำเป็นต้องเจาะลึกทุกรายละเอียดว่ามาจากอะไร ถ้าไม่พร้อม

บางทีสาเหตุอยู่ใกล้ตัว แต่ความเจ็บปวดบังตาไว้ พอเรายอมรับความเศร้าและอยู่กับมัน ชีวิตที่ไปต่อจะค่อย ๆ ให้คำตอบเอง

ไม่มีใครเข้าใจเราเลย แล้วจะทำยังไงต่อ

ต้องยอมรับว่า บางช่วงไม่มีใครให้พึ่งพาได้จริง ๆ และนั่นไม่ใช่ความผิดของเรา แต่หมายความว่าเราต้องเป็นที่พึ่งให้ตัวเองก่อน

ไม่ต้องรีบให้ทุกอย่างดีขึ้นในทันที แค่ลุกขึ้นทำอะไรบางอย่างเพื่อตัวเองในวันนี้ ก็นับว่าดีขึ้นแล้ว แม้ผลลัพธ์ยังไม่เปลี่ยน

สำหรับคนรอบข้างที่อยากช่วย แต่ช่วยไม่เป็น สิ่งที่ดีที่สุดคือไม่ตัดสิน ไม่ซ้ำเติม

บทความนี้ไม่ใช่การวินิจฉัย หากรู้สึกไม่ไหวจริง ๆ สายด่วนสุขภาพจิต 1323 ให้บริการฟรีตลอด 24 ชั่วโมง