ทำไมถึงมีเรื่องผี รีวิว เขตอาถรรพ์ในภูมิภาคคิงคิ

คำถามว่าทำไมมนุษย์ถึงสร้างเรื่องผีขึ้นมา คำตอบหนึ่งที่โผล่ในนิยายผีเรื่อง เขตอาถรรพ์ในภูมิภาคคิงคิ คือเราสร้างมันเพื่อให้สิ่งที่ไม่มีตัวตนมีตัวตนขึ้น แล้วแบ่งปันความกลัวนั้นให้คนอื่น เราจะได้รู้สึกโดดเดี่ยวน้อยลง

อีกมุมที่หนังสือเสนอคือเรื่องผีจะทำร้ายเราได้ก็ต่อเมื่อเราเชื่อ ถ้ามองว่ามันเป็นแค่เรื่องเล่า มันก็เป็นแค่เรื่องเล่า แต่ถ้าเราทำให้มันจริง มันก็จะจริง

เขตอาถรรพ์ในภูมิภาคคิงคิ เป็นหนังสือเกี่ยวกับอะไร

เป็นนิยายที่ตัวละครหลักชื่อเซซูจิ ซึ่งเป็นชื่อเดียวกับผู้เขียน ถูกติดต่อโดยโอซาวะ คุง บรรณาธิการนิยายวิทยาศาสตร์จบใหม่ที่ได้ทำนิตยสารฉบับพิเศษของบริษัท

นิตยสารเล่มนี้เคยดังมาก่อน แต่ตอนนี้ถูกตัดงบเหลือแค่การเอาบทความเก่าและบทสัมภาษณ์เก่ามารวมเล่มพิมพ์ซ้ำ โอซาวะอยากทำโปรเจกต์นี้ให้ดีที่สุด

ระหว่างลื้อเอกสารในบริษัท เขาเจอจดหมาย บทสัมภาษณ์ และบทความเก่าที่มีจุดเชื่อมแปลก ๆ ระหว่างกัน เขาจึงตั้งใจสืบเรื่องนี้เป็นประเด็นหลักของนิตยสาร

ตัวนิยายเฉลยตั้งแต่ต้นว่าไม่กี่เดือนหลังติดต่อเซซูจิ โอซาวะหายตัวไป และเซซูจิเขียนหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาเพื่อให้ทุกคนช่วยตามหาเขา

เหตุการณ์ฮิสทีเวียกำเลิกหมู่ในค่ายกลางป่าเกิดอะไรขึ้น

บทแรกที่ยกมาเล่าชื่อ ความจริงเบื้องหลังเหตุการณ์ฮิสทีเวียกำเลิกหมู่ในการเข้าค่ายกลางป่าตีพิมพ์ในนิตยสารรายเดือนฉบับเมษายน ปี 2006

เป็นบทสัมภาษณ์นักเรียนหญิงจากโรงเรียนมัธยมต้นแห่งหนึ่งที่ขอไม่ระบุชื่อ เธอเล่าว่าโรงเรียนจัดค่ายนอกสถานที่ทุกปี และเรื่องแปลกเกิดช่วงค่ำก่อนเข้านอน

ตอนนั้นเธอกำลังเล่นไพ่กับเพื่อนในห้อง แล้วได้ยินเสียงไอดังออกมาจากระเบียง ตามมาด้วยเสียงเรียกจากในป่า แต่ตอนนั้นมืดจนมองไม่เห็นอะไร

หัวหน้าห้องคิดว่าอาจมีคนขอความช่วยเหลือ จึงตะโกนถามกลับไปในป่า เสียงนั้นตอบกลับมาแบบไร้อารมณ์ เหมือนเสียงสัตว์ที่เลียนเสียงคน

เสียงในปาก็ย้ำกลับมาซ้ำๆ ว่ามานี่สิ มาทางนี้

ครูส่องไฟเข้าไปในป่า เด็กที่ให้สัมภาษณ์เห็นเหมือนมีคนยืนอยู่ แต่เห็นแค่ขาขาว ๆ ใหญ่ ๆ ไม่ได้ใส่รองเท้า ยืนอยู่แป๊บเดียวก็วิ่งหนีหายเข้าไปในป่า

หลังเหตุการณ์นั้นค่ายถูกยกเลิก ส่งเด็กกลับบ้าน มีการอธิบายให้ผู้ปกครองฟัง และมีนักข่าวมาสัมภาษณ์

ข่าวสรุปว่าเป็นฮิสทีเวีย หรืออาการสติแตกกำเลิกหมู่แบบอุปทานหมู่ แต่ไม่นานหัวหน้าห้องที่ตะโกนคุยกับคนในป่าเริ่มมีอาการแปลก ๆ พูดน้อยลง

วันหนึ่งหัวหน้าห้องตะโกนกลางโรงเรียนว่าอย่าเข้าไปในป่านะ หลังจากนั้นก็เสียชีวิต ซึ่งข่าวก็สรุปว่าเป็นการฆ่าตัวตาย

ห้องเช่าตรีย์ เล่าอะไร

บทที่สองชื่อ เรื่องสั้น ห้องเช่าตรีย์ ตีพิมพ์ในนิตยสารรายเดือนฉบับกุมภาพันธ์ ปี 2015 เป็นเรื่องของคุณเอที่เขียนเล่าเข้ามาให้สำนักพิมพ์

คุณเอเกิดที่โตเกียว เพิ่งลาออกจากงานประจำ อยากย้ายไปอยู่ชนบท จึงค้นหาห้องเช่าในช่วงดึกด้วยคำว่าค่าเช่าในพื้นที่หนึ่งของเขตคิงคิ

เขาบังเอิญเจอรูปแปลก ๆ ที่ภาพเล็กและแตก มันมืดมาก แต่พอมองออกว่าเป็นผู้หญิงชุดแดงผมยาวกระเซิง ยืนนิ่งในห้องสไตล์ญี่ปุ่น

ด้านบนรูปมีข้อความที่อ่านไม่ออก เหมือนเว็บบัค เขาคิดแค่ว่าตัวเองดันเจอรูปหน้าลุกเข้าชั้น แล้วก็ไม่ได้ทำอะไรกับมัน

คืนต่อมาเขาเห็นรูปคล้ายเดิม แต่ผู้หญิงคนนั้นชูมือสองข้างขึ้น และตัวอักษรด้านบนดูยาวขึ้น เขาเริ่มรู้สึกว่าเว็บนี้ถูกสร้างมาให้คนอ่านข้อความออก

เวลาผ่านไปจนเขาลืมเรื่องนี้ กระทั่งวันหนึ่งเครื่องปริ้นท์ที่ทำงานพิมพ์เอกสารแปลก ๆ ออกมาเอง เขาตกใจมาก ไม่กล้าหยิบ แต่ก็ขยำใส่กระเป๋า

คืนนั้นเขาชวนเพื่อนมาอยู่ด้วย เล่าให้ฟังทั้งหมด แล้วนึกได้ว่ายังเก็บเอกสารนั้นไว้ จึงยื่นให้เพื่อนช่วยดู

เพื่อนเงียบไปพักหนึ่ง พอเขาดูเองก็เห็นว่ามันคล้ายรูปเดิม แต่ผู้หญิงคนนั้นกำลังชูแขนและทำท่ากระโดดในห้องที่เหมือนห้องวัยเด็กของเธอ

ข้อความที่เคยอ่านไม่ออก ตอนนี้เขียนคำว่า ขอบคุณที่หาเจอ

ทำไมห้องวิทยาศาสตร์ถึงมีเรื่องเล่าหุ่นลุกขึ้นมาเดิน

นักเขียนคนหนึ่งในหนังสือสันนิษฐานว่า ห้องเรียนวิทยาศาสตร์มักเป็นโซนที่เปลี่ยวอยู่แล้ว ใครต้องผ่านแถวนั้นก็มักรู้สึกไม่สบายใจเป็นปกติ

พอคนเรากลัวอะไรที่ไม่มีรูปร่างอยู่แล้ว ความกลัวนั้นก็ยิ่งทำให้กลัวมากขึ้น เขาจึงคิดว่าความกลัวแบบนี้เองที่ทำให้คนสร้างเรื่องผีขึ้นมา

เพื่อให้สิ่งที่ไม่มีตัวตนที่เรากลัวมีตัวตนขึ้น และเพื่อแบ่งปันความกลัวไปสู่คนอื่น เราจะได้รู้สึกโดดเดี่ยวน้อยลง

ทำไมเราถึงกลัวความตาย

มุมนี้ตรงกับธรรมชาติของมนุษย์มาก อะไรที่ไม่มีตัวตน จับต้องไม่ได้ หรือเราไม่เข้าใจ เรามักกลัวมากกว่าอยู่แล้ว

เพราะถ้าเราไม่รู้ว่ามันคืออะไร จับต้องไม่ได้ และรับมือไม่ได้ ทั้งหมดนั้นกำลังสร้างความรู้สึกว่าเรากำลังเสียการควบคุมชีวิตตัวเอง

มันช่วยอธิบายได้ระดับหนึ่งว่าทำไมเรากลัวความตาย ความตายเรียกไม่ได้ จับต้องไม่ได้ และคอยย้ำเตือนว่าเราไม่ได้ควบคุมทุกอย่าง

เรื่องผีทำร้ายเราได้จริงไหม

หนังสือเสนอว่าเรื่องสยองขวัญที่เราเล่าต่อกันมา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องผีหรือเรื่องที่ฟังจากพอดแคสต์ จะทำร้ายเราได้ก็ต่อเมื่อเราเชื่อ

ถ้ามองว่ามันเป็นเพียงเรื่องเล่า มันก็ไม่มีอิทธิพลกับเรา ถ้าเราทำให้มันจริง มันก็จะจริง ถ้าเราทำให้มันไม่จริง มันก็จะไม่จริง

คนเล่าในคลิปเล่าว่าตอนอ่านหนังสือเล่มนี้ไม่กล้าอ่านตอนกลางคืน เพราะอยู่ห้องคนเดียวและเป็นคนกลัวความมืด หนังสือเล่นกับความมืดและความไม่รู้ได้ดี

เรื่องนี้มีฉบับหนังด้วย โดยทาง TTS เพิ่งซื้อมา คาดว่าจะเข้าฉายช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์ แนะนำให้ลองหาหนังสือมาอ่านก่อน

บทความนี้ไม่ใช่การวินิจฉัย หากรู้สึกว่าความกลัวหรือความเครียดส่งผลต่อชีวิตประจำวัน สายด่วนสุขภาพจิต 1323 ให้บริการฟรีตลอด 24 ชั่วโมง