สิ่งที่ต้องเสียไปเมื่อโตขึ้น เรื่องที่ไม่มีใครบอก

โตขึ้นเราต้องเสียอะไรไปหลายอย่างโดยไม่รู้ตัว ทั้งความสดใสของแววตา ร่างกายที่เคยทนได้ เพื่อนบางคน และนิสัยบางอย่างที่เราเคยชอบในตัวเอง

เรื่องนี้ไม่มีใครเสียคนเดียว ทุกคนเสีย แต่คำถามคือเราเต็มใจเสียหรือเปล่า และการเสียนั้นให้อะไรกลับมา

โตขึ้นแล้วเราเสียอะไรไปบ้าง

ความสดใสของแววตาเป็นอย่างแรกที่หายไป ต่อให้ดึงหน้า ทำอะไรก็ได้ แต่แววตาที่เคยสุขใสหายไปตามอายุ

การป่วยง่ายก็มาด้วย ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยเชื่อว่ามันจะขนาดนั้น แต่พอปวดนอนไม่ได้ก็เข้าใจ

อีกอย่างที่หายไปคือตัวตนเก่า นิสัยบางอย่าง ความรู้สึกบางอย่างที่เราไม่ทันรู้ตัวว่ามันค่อย ๆ เปลี่ยนไปเอง

แววตาของเด็กหายไปจริงไหม

มีคนเทียบว่าปากกายตาของเด็ก ความอ่อนเยาว์หายไปตามอายุจริง

แต่ละปีเราเจอเรื่องไม่เหมือนกัน แววตาจึงบ่งบอกได้หลายอย่าง

ออร่าความสดใสหรือความแข็งแรงของร่างกายมันอยู่ดี ๆ ก็ฟึบไปเลย เรื่องนี้จริงมาก

ทุก ๆ การเสียมันเพื่อให้เราเป็นเราจริง ๆ

ทำไมเราต้องเสียเพื่อนหรือความสัมพันธ์ไป

เคยอ่านหนังสือที่บอกว่า ถ้าเราไม่ยอมเสียอะไรไปเลย ชีวิตมันเหมือน Memory ที่เต็มเกินไป

เราเก็บทุกคนไว้ไม่ได้ ทั้งความทรงจำและคนที่อยู่ในชีวิตต้องเสียไปบ้าง

การให้ใครอยู่กับเราตลอดไปมันทำไม่ได้ สุดท้ายถ้าไปด้วยกันไม่ได้ก็ต้องห่างกันไป เพื่อให้เขาไปเจอสิ่งที่แมทกว่า

สิ่งที่เสียไปแล้วเสียใจคืออะไร

คนในชีวิตคือสิ่งที่เสียแล้วเสียใจที่สุด ไม่อยากเสียแต่มันก็ต้องเป็นแบบนั้น

สิ่งของที่ทิ้งไปแบบไม่รู้ตัวก็เช่นกัน พอเห็นอีกทีก็รู้ว่าเราเคยมี

เงินที่เสียไปกับสิ่งที่ถ้าคิดดีกว่านี้จะไม่เสีย ก็เป็นอีกหนึ่งอย่างที่หลายคนนึกถึง

เคยเป็นคนใจเย็นแล้วกลายเป็นคนร้อนได้ไหม

มีคนเล่าว่าประมาณห้าปีที่แล้วเคยเป็นคนเข้าใจโลก มีเหตุผล ใจเย็น มองโลกในแง่ดีแบบไม่เกินจริง

ตอนนั้นรู้สึกชอบตัวเอง แต่พอมองโลกความจริงขึ้น ความคิดก็เริ่มเป็นลบ

จากเดิมลบ 25 ดี 75 กลายเป็น 50-50 มันบาลานซ์ขึ้น เข้าใจโลกอีกมุมที่จริงกว่า

แต่อีกใจก็คิดถึงตัวตนเก่า นิสัยตอนนั้นที่เย็นและใจดีมาก

สิ่งที่เสียไปแล้วเอากลับมาได้ไหม

ถ้าเรารู้ว่าเราชอบตัวเองแบบไหนตอนนั้น เราก็เอาตัวเองกลับไปตรงนั้นได้ แต่มันต้องใช้เวลา

การที่เราเจอเรื่องหนัก ๆ จนเป็นแบบนี้มันเข้าใจได้ แต่ถ้ารู้ตัวก็กลับไปได้

การสูญเสียมาพร้อมความเปลี่ยนแปลงจริงไหม

ตอนเด็กเราไม่ชอบความเปลี่ยนแปลง อยากให้สิ่งนี้คงอยู่ตลอดไป

แต่สุดท้ายมันเป็นสิ่งที่หนีไม่ได้ อายุเรายังเปลี่ยนเลย ทุกอย่างในชีวิตต้องเปลี่ยน

พอคิดแบบนี้ ความกลัวก็กลายเป็นความตื่นเต้นแทน

ความรู้สึกนั้นเราอยากโอบมันไว้นาน ๆ มันคือการเชฟตัวเองไปอีกรูปแบบหนึ่ง

เมื่อวานเราอาจคิดอีกแบบ วันนี้อาจคิดอีกแบบ มันอาจไม่เรียกว่าการเสีย แต่มันคือการได้ก็ได้

บทความนี้ไม่ใช่การวินิจฉัย หากรู้สึกไม่ไหวหรือคิดทำร้ายตัวเอง โทรสายด่วนสุขภาพจิต 1323 ฟรี ตลอด 24 ชั่วโมง