ผิดไหมที่จะใช้ชีวิตต่างจากความคาดหวังของสังคม คำตอบที่อาจไม่ใช่แค่ผิดหรือถูก

คำถามที่ว่าใช้ชีวิตต่างจากความคาดหวังของสังคมผิดไหม คุณวันเฉลิมตอบตรงๆ ว่าตอบได้ทั้งผิดและถูก ขึ้นอยู่กับว่าเราใช้เหตุผลอะไรตอบ แต่แกนสำคัญคือต้องเข้าใจก่อนว่าทำไมเราถึงไม่เลือกเป็นแบบที่สังคมอยากให้เป็น

สังคมแต่ละที่มีบาร์ของตัวเองไม่เท่ากัน บางที่ให้การยอมรับจากความสำเร็จในงาน บางที่ให้จากมนุษย์สัมพันธ์ ถ้าทำงานเก่งแต่มนุษย์สัมพันธ์ไม่ดีก็อาจถูกมองข้าม

สังคมแต่ละที่มีบาร์ไม่เหมือนกันจริงหรือ

คุณวันเฉลิมยกตัวอย่างว่า ถ้าวันนี้มานั่งโต๊ะนี้แล้วต้องการนินทาคนอื่น เธอเป็นพวกฉันได้ไหม หรือถ้าต้องการคุยเรื่องดารา เธอเป็นพวกฉันได้ไหม กลุ่มสังคมตรงนั้นก็มีบาร์ที่แตกต่างกัน

เราเลยต้องรับรู้และเรียนรู้ว่าสังคมที่เราเข้าไปอยู่มีกฎเกณฑ์ ศีลธรรม จริยธรรม และจารีตแบบไหน ถ้าให้Defineทั้งหมดก็ตอบยาก จึงควรสนใจจุดที่เราเข้าไปอยู่ตรงนั้นก่อน

ทำไมเราถึงไม่เลือกเป็นแบบที่สังคมอยากให้เป็น

หลายคนใช้ชีวิตด้วยการแสวงหาการยอมรับเพื่อเติมเต็ม บางคนไปพรีสความต้องการคนอื่นมากเกินไป เพราะคิดว่า ถ้าอยากได้รับความรักต้องให้ความรักเขาก่อน ถ้าอยากให้เขามองเห็นเราต้องทำให้เขามองเห็นตัวเราก่อน

แต่เขาไม่ได้ฉุกคิดหรือตั้งคำถามว่าคนที่เขาขอร้องการยอมรับอยู่ เขาให้ในสิ่งที่คุณอยากได้จริงหรือเปล่า และถ้าให้ เขาให้ได้แค่ไหน

ถ้าเราอยากได้รับความรักเราเลยจะต้องให้ความรักเขาก่อน

การวิ่งหาการยอมรับมันเติมเต็มเราจริงไหม

การหลงลืมตัวตนเพื่อให้ได้ความรู้สึกว่ามีคนยอมรับ อาจบ่งบอกว่าคุณกำลังปกป้องความเจ็บปวดที่ไม่เคยได้รับการยอมรับ แล้วเลือกการยอมรับที่ไม่ได้ตรงมากแต่ขอให้ได้มาก่อน

คุณวันเฉลิมให้ภาพว่าสมมติเราอยู่ป.6 มีหลุมของป.1ถึงป.6 อยู่ พอขึ้นม.1ถึงม.3 เราควรทำให้ช่วง ม.1-3 ดีขึ้น หรือโกย ม.1-3 มาอุดหลุมเก่า

คนกลุ่มนี้จะทำดีเพื่อให้ได้บางอย่างแล้วเอาไปถมช่วงป.1ถึงป.6 การสร้างคุณค่าจึงไม่ได้เติมเต็มตัวเองโดยแท้จริง แต่ไปชดเชยและเยียวยาอดีต

ทำไมเราถึงรู้สึกผิดเวลาหยุดวิ่งตามการยอมรับ

พอรู้สึกว่าทำไม่ได้หรือเลือกที่จะไม่ทำ ก็จะรู้สึกผิดกับตัวเอง เหมือนมีเสียงในใจบอกว่า เฮ้ย เธอเห็นไหมว่าหลุมนี้ยังไม่เต็มเลย แล้วเธอจะหยุดทำเหรอ

การเอาพื้นที่และเวลาตรงนี้ไปกลบของเก่า ทำให้ค่อยๆ หลงลืมตัวเองและความต้องการของตัวเอง จนจำภาพตัวเองได้ไม่ชัด รู้แค่ว่าบกพร่องตรงไหนแล้วไปเติมตรงนั้น

สุดท้ายก็สร้าง Pattern ที่ Toxic กับตัวเองโดยอัตโนมัติ

ต้องได้รับการยอมรับทุกจุดไหม เต็มหลุมแค่ไหนถึงจะพอ

ถ้าถามว่าต้องได้รับการยอมรับทุกจุดไหม คุณวันเฉลิมตอบว่าถ้าวัดเป็นตัวเลข โดยภาพรวมค่าเฉลี่ยแล้วน่าจะต้องมากกว่า 60 เปอร์เซ็นต์ 65 เปอร์เซ็นต์ขึ้นไป

แต่ไม่ต้องเต็มหลุม เต็มเท่าที่พอประมาณ และ 65 เปอร์เซ็นต์ตรงนี้ก็ต้องทำให้ตรงอื่นสูงขึ้นด้วย ไม่ใช่ทบแค่หลุมนี้ เพราะเราไม่มีทางเติบโตเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบได้

ผมเชื่อว่าคนที่สมบูรณ์แบบก็คือมนุษย์ที่เต็มไปด้วยทั้งความบกพร่องและความมั่นคง

ความสมบูรณ์แบบควรมีทั้งขาวและดำ ทั้งหัวและก้อย ทั้งหยินและหยาง เราไม่จำเป็นต้องได้รับการยอมรับในทุกพื้นที่ ทุกคน

แล้วเราควรตั้งคำถามกับตัวเองอย่างไร

ถ้ารู้สึกผิดที่จะไม่ทำตามค่านิยม ลองนึกภาพว่าหลุมตรงนั้นอยู่ไทม์ไลน์ไหนของชีวิต และสิ่งที่ทำอยู่กลบหลุมนั้นได้หรือเปล่า

สิ่งสำคัญตอนนี้ไม่ใช่ว่ากลบหลุมได้ไหม แต่สิ่งสำคัญตอนนี้ของคุณอยู่ตรงไหน คุณต้องหาตัวเองให้เจอ

ถ้าต้องไปพีชคนที่เขาเกลียดคุณอยู่แล้วเพื่อให้ได้รับการยอมรับ มันก็ไม่ถาวรและไม่จริง ใครบ้างที่ยอมรับคุณได้ ใครบ้างที่คุณร้องขอได้ สิ่งเหล่านี้อาจเป็นคำถามที่คุณหลงลืมถามตัวเอง

บทความนี้ไม่ใช่การวินิจฉัยทางการแพทย์ หากต้องการความช่วยเหลือ สายด่วนสุขภาพจิต 1323 ฟรี ตลอด 24 ชั่วโมง